غزل ۱۲۲ - گر چه جا در دیده آن نور نظر دارد مرا

گر چه جا در دیده آن نور نظر دارد مرا
شوق چون خورشید تابان دربدر دارد مرا ۱

نیست از کوتاهی پرواز برجا ماندنم
تنگنای آسمان بی بال و پر دارد مرا ۲

بس که دارم انفعال از بی وجودی های خویش
آب گردم چون کسی از خاک بردارد مرا ۳

نیست از بی جوهری پوشیده حالی های من
آسمان چون تیغ در زیر سپر دارد مرا ۴

گوهر شهوارم اما زیرپا افتاده ام
دست خود بوسد کسی کز خاک بردارد مرا ۵

بوی پیراهن نمی سازد به پای کاروان
گرم رفتاری خجل از همسفر دارد مرا ۶

خارم اما برنمی دارد زبونی غیرتم
وای بر آن کس که خواهد پی سپر دارد مرا ۷

می کشد از دوربینی انتظار سنگلاخ
گر به روی دست، چرخ کاسه گر دارد مرا ۸

چون لب پیمانه می جوشد به هر تر دامنی
آن لب میگون که دندان بر جگر دارد مرا ۹

آسمان صائب یکی از بی سروپایان اوست
گردش چشمی که از خود بی خبر دارد مرا ۱۰