غزل ۲۳۱ - آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه را

آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه را
می شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را ۱

گر می روشن کند از مشرق مینا طلوع
صبح شنبه می توان کردن شب آدینه را ۲

می توان در سینه روشن ضمیران روی دید
آب می سازد فروغ این گهر گنجینه را ۳

زندگانی با فشار قبر کردن مشکل است
پاک کن از صفحه خاطر غبار کینه را ۴

دیده آیینه را جوهر بود موی زیاد
پاک کن چون صوفیان از علم رسمی سینه را ۵

با بصیرت، چشم ظاهربین نمی آید به کار
روزنی حاجت نباشد خانه آیینه را ۶

چون زره زیر قبا، پوشیده از مردم کنند
موشکافان طریقت خرقه پشمینه را ۷

خرقه پوشی، بر دو عالم آستین افشاندن است
چون گدایان رقعه حاجت مکن هر پینه را ۸

در غم فردا سرآمد شادی امروز ما
یاد شنبه تلخ بر طفلان کند آدینه را ۹

نیست صائب علم رسمی سینه صافان را به کار
می کند مغشوش، جوهر صفحه آیینه را ۱۰