هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از درد عشق، اهمیت زمان، و نیاز به پاکسازی درون سخن می‌گوید. شاعر از مفاهیمی مانند آیینه به عنوان نماد خودشناسی، باده به عنوان نماد روشنگری، و کینه به عنوان مانعی برای آرامش استفاده کرده است. همچنین، تأکید بر ارزش تجربه و دانایی در زندگی دارد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و نمادها (مانند باده) ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا نیاز به توضیح داشته باشد.

غزل ۲۳۲ - صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه را

صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه را
می کند دربسته آهی خانه آیینه را ۱

درد و داغ عشق را در دل نهفتن مشکل است
این سپند شوخ، مجمر می کند گنجینه را ۲

عمر باقی مانده را نتوان به غفلت صرف کرد
ساقیا پیش آر آن ته شیشه دوشینه را ۳

زنگ از آیینه تاریک صیقل می برد
مگذران بی باده روشن شب آدینه را ۴

هیچ سیل خانه پردازی چو گرد کینه نیست
در درون خانه باشد خصم، صاحب کینه را ۵

گل ز شبنم در دل شبها نمی باشد جدا
خودپرستان در بغل گیرند شب آیینه را ۶

از نمد، آیینه صائب در حصار آهن است
صوفیان دانند قدر خرقه پشمینه را ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۳۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۳۱ - آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه را
گوهر بعدی:غزل ۲۳۳ - هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.