غزل ۲۳۳ - هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه را

هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه را
نیست صدر و آستانی خانه آیینه را ۱

راز عشق از دل تراوش می کند بی اختیار
آب این گوهر به طوفان می دهد گنجینه را ۲

نسبت یکرنگی طوطی است باغ دلگشا
نیست از زنگار در خاطر غبار آیینه را ۳

دامن پاک گهر از گرد تهمت فارغ است
ابر اگر بر سینه دریا گذارد سینه را ۴

چشم خونخوار ترا خط کرد با من مهربان
گر چه نتوان دوست کردن دشمن دیرینه را ۵

گوشه چشمی اگر باشد ازان وحشی غزال
سهل باشد نافه کردن خرقه پشمینه را ۶

برنمی دارد فشار قبر دست از دامنت
تا ز روی دل نیفشانی غبار کینه را ۷

بر گرفت از خاک تا آیینه را عکس رخت
آب خضر از دور می بوسد زمین آیینه را ۸

می تواند کرد صائب روی عالم را به خود
هر که چون آیینه سازد پاک، لوح سینه را ۹