غزل ۲۹۷ - می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ما

می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ما
داغ دارد جام جم را کاسه زانوی ما ۱

سایه زخم دورباش از وحشت ما می خورد
جوهر شمشیر داند سبزه را آهوی ما ۲

می پرد شم حباب ما همان از تشنگی
گر چه پیوسته است با دریای رحمت، جوی ما ۳

می توان بر خاک خون آلود ما کردن نماز
آب شمشیر شهادت داده شست و شوی ما ۴

گر چه در مصر فراموشی مقید مانده ایم
می رسد چون جامه یوسف به کنعان بوی ما ۵

آن که از پهلوی چرب ما چراغش نور یافت
می کند پهلو تهی امروز از پهلوی ما ۶

غنچه دلگیر ما را برگ شکرخند نیست
ای نسیم عافیت، شبگیر کن از کوی ما ۷

تازه دارد چهره خود را به آب تیغ کوه
داغ دارد باغبان را لاله خودروی ما ۸

بلبل ما از گرفتاری ندارد شکوه ای
خنده گل می کند چاک قفس بر روی ما ۹

ناله جغدست در گوشش نوای عندلیب
هر که صائب آشنا گردد به گفت و گوی ما ۱۰