غزل ۳۰۰ - ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارها

ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارها
گل ز سودای رخت افتاده در بازارها ۱

هر سحرگه کیمیای سرخ رویی می زند
آفتاب رحمت عام تو بر دیوارها ۲

اهل تقوی هر سحر در قلزم خون می کشند
همچو صبح از دستبرد غمزه ات دستارها ۳

کمترین بازی درین میدان بود سر باختن
در کف طفلان چو چوگان است اینجا دارها ۴

چشم پر کار تو از اهل سلامت می کشد
نغمه اقرارها از پرده انکارها ۵

تا نیارد بخیه راز ترا بر روی کار
چرخ دارد از کواکب بر دهن مسمارها ۶

چار بازار عناصر پر مکرر گشته است
وقت آن آمد که برچینند این بازارها ۷

خاکساران غافل از احوال عالم نیستند
در بغل آیینه ها دارند این دیوارها ۸

ما نه مرد گفتگوی عشق بودیم از ازل
جست برقی، آب شد مهر لب گفتارها ۹

گر چنین عشق حقیقی بر تو پرتو افکند
خط کشد فکر تو صائب بر سر گفتارها ۱۰