غزل ۲۹۹ - ای دل بیدار را از چشم مستت خوابها

ای دل بیدار را از چشم مستت خوابها
دیده را از پرتو روی تو فتح البابها ۱

گر چنین روی تو آرد روی دلها را به خود
رفته رفته طاق نسیان می شود محرابها ۲

هر سبکدستی نیارد نغمه از ما واکشید
در شکست خویش می کوشند این مضرابها ۳

گرد عصیان رحمت حق را نمی آرد به شور
مشرب دریا نگردد تیره از سیلابها ۴

عاقبت انجم ز روی چرخ می ریزد به خاک
چند ماند بر کف آیینه این سیمابها؟ ۵

پرتو حسن جهانسوز تو بر مسجد گذشت
زاهدان قالب تهی کردند چون محرابها ۶

عقل معذورست در سرگشتگی زیر فلک
چون برآید مشت خاشاکی ازین گرداب ها؟ ۷

چون نگردد آب جان ها تیره در زندان جسم؟
رنگ می گرداند از یک جا ستادن آبها ۸

می به دورافکن که تا بر خویشتن جنبیده ایم
خون ما را می کند در کوزه این دولابها ۹

چند صائب شکوه دل را به مسجدها برم؟
از دم گرم من آتشخانه شد محرابها ۱۰