غزل ۳۴۴ - ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟

ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟
که می روید بت از دیوار و در کاشانه ما را ۱

چنین گر عشق در دل می دواند ناخن کاوش
به آب زندگانی می رساند خانه ما را ۲

فروغش دیده جوهرشناسان را کند دریا
صدف بیرون دهد گر گوهر یکدانه ما را ۳

نگردد چون قفس بر بلبل مغرور ما زندان؟
کند صیاد تا کی فکر آب و دانه ما را؟ ۴

گرانخوابی ز تار و پود مخمل می برد بیرون
الهی هیچ گوشی نشنود افسانه ما را! ۵

به از فانوس باشد سایه دست هواداران
مسوز ای شمع بی پروا، پر پروانه ما را ۶

ز شوق جلوه مستانه ات شد ملک دل ویران
به گرد دامنی تعمیر کن ویرانه ما را ۷

گر از خلوت ز ناز و سرکشی بیرون نمی آیی
به سنگی یاد کن ای سنگدل دیوانه ما را ۸

که می افتد به فکر ما درین خاک فراموشان؟
مگر زنگار نسیان سبز سازد دانه ما را ۹

غزالی را که ما داریم در مد نظر صائب
صفیر نی شمارد نعره شیرانه ما را ۱۰