غزل ۳۶۵ - خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را
ندانستم رگ گردن شود این رشته گوهر را ۱

نه تبخاله است بر گرد دهان آن پری پیکر
ز تنگی این صدف بیرون لب جا داده گوهر را ۲

سرشک بلبلان برگ گلی نگذاشت بی شبنم
که نتوان دید خالی در کف احباب ساغر را ۳

صبوری با دل بی طاقت من برنمی آید
مکرر کشتی من بادبان کرده است لنگر را ۴

دل بی تاب، تن را بر قرار خویش نگذارد
که سازد پایکوبان این سپند شوخ مجمر را ۵

دل روشن، زبان لاف را بر یکدگر پیچد
کند پوشیده صیقل در حجاب نور جوهر را ۶

گرامی دار اهل جود را ای بوستان پیرا
مروت نیست افکندن درخت سایه گستر را ۷

عروس ملک در عقد دوام کس نمی آید
لب خشک است از آب زندگی قسمت سکندر را ۸

دل آگاه را از زنگ کلفت نیست پروایی
که روشن تر کند گرد یتیمی آب گوهر را ۹

ز ترک عشق گفتم دل خنک گردد، ندانستم
که سوزد بیش از آتش، دوری آتش سمندر را ۱۰

نمی باید ز عیسی کرد پنهان درد خود صائب
مپوش از پرتو خورشید تابان دامن تر را ۱۱