غزل ۴۵۰ - خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی را

خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی را
که کوری کاسه دریوزه می گردد گدایی را ۱

کند با سخت رویان چرب نرمی بیشتر دوران
بود با استخوان پیوند دیگر، مومیایی را ۲

نباشد یک قلم تأثیر با آه هوسناکان
به خون رنگین نگردد بال و پر، تیر هوایی را ۳

اگر در سیر از چوگان ید طولی طمع داری
درین میدان چو گو تحصیل کن بی دست و پایی را ۴

نباشد ز اقتباس نور، چشم ماه را سیری
الهی هیچ کافر نشکند نان گدایی را ۵

ندارد گریه افسوس با اعمال بد سودی
که در جنس آب کردن، می فزاید ناروایی را ۶

به مغزم بوی خون می آید امروز از تماشایش
که مالیده است بر چشم خود آن دست حنایی را؟ ۷

شود آسان دل از جان بر گرفتن در کهنسالی
که در فصل خزان، برگ از هوا گیرد جدایی را ۸

ازان پهلو تهی از دوستداران می کنم صائب
که نتوانم به جا آورد حق آشنایی را ۹