غزل ۴۷۹ - سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اینجا

سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اینجا
صحبت شیر و شکر، شیشه و سنگ است اینجا ۱

حاصل دلشکنی غیر پشیمانی نیست
مومیایی، عرق خجلت سنگ است اینجا ۲

چه کند کوچه و بازار به دیوانه ما؟
دامن دشت جنون سینه تنگ است اینجا ۳

عشق در هر چه زند دست به جز دامن یار
گر چه تسبیح بود، قید فرنگ است اینجا ۴

خشم خونخوار تو از لطف رباینده ترست
چشم آهو خجل از داغ پلنگ است اینجا ۵

حسن مستور به عاشق نتواند پرداخت
عکس طوطی به دل آینه زنگ است اینجا ۶

قدر اگر می طلبی بر در بیرنگی زن
که گهر، خوار به اندازه رنگ است اینجا ۷

کام ما بی سخن تلخ نگردد شیرین
گر همه شیره جان است، شرنگ است اینجا ۸

عجز این نشأه، توانایی آن نشأه بود
از صراط آن گذر در است، که لنگ است اینجا ۹

خطر قلزم عشق است به مقدار شعور
زورق بیخبران کام نهنگ است اینجا ۱۰

کیست صائب سبک از دشت علایق گذرد؟
دامن ریگ روان در ته سنگ است اینجا ۱۱