غزل ۴۹۸ - نمک خال بود داغ تمنای ترا

نمک خال بود داغ تمنای ترا
شور لیلی است سیه خانه سودای ترا ۱

بر جبین همچو گهر گرد یتیمی دارد
دید تا شبنم گل، چهره زیبای ترا ۲

خضر از دامن یک عمر ابد دست نداشت
کیست از دست دهد زلف دلارای ترا؟ ۳

طوق هر فاخته ای حلقه ماتم می شد
سرو می دید اگر قامت رعنای ترا ۴

دو جهان در نظرش دست نگارین گردد
هر که در چشم کشد خاک کف پای ترا ۵

که گل از شمع تو چیند، که گرفته است به بر
پرده شرم چو فانوس سراپای ترا ۶

پر مقید به تماشای خود ای ماه مباش
آفتابی نکند آینه، سیمای ترا! ۷

ما که داریم ز دل، دیدن روی تو دریغ
چون به آیینه پسندیم تماشای ترا؟ ۸

مانده در عقده حیرت نفس موی شکاف
بوسه چون راه برد لعل شکرخای ترا؟ ۹

چشم صائب به کجای تو نظرباز شود؟
شوخی چشم غزال است سراپای ترا ۱۰