غزل ۵۴۲ - تازه دارد دل من خار و خس مژگان را

تازه دارد دل من خار و خس مژگان را
این سفالی است که سیراب کند ریحان را ۱

پاس دل دار که تا دانه نگردد سرسبز
نرود قطره آبی به گلو دهقان را ۲

نقد احسان فلک همسفر سیماب است
پهن چون صبح به دریوزه مکن دامان را ۳

جز سر دار فنا کیست به گردن گیرد
در همه روی زمین این سر بی سامان را ۴

حسن آن نیست که در پله پستی ماند
نیست حاجت رسن و دلو مه کنعان را ۵

سیر چشمی به نظر میل کشد همت را
بی نیازی به جگر داغ نهد احسان را ۶

دل عاشق چه غم از شورش محشر دارد؟
نیست اندیشه سیلاب ده ویران را ۷

ابر رحمت به غبار دل ما درمانده است
هم مگر تیغ تو آبی زند این میدان را ۸

می پرستان سخن نگیرند به خویش
شیشه دربار بود قافله مستان را ۹

کیست جز خامه صائب که زوالش مرساد
آن که دارد به سخن زنده دل اصفاهان را ۱۰