غزل ۵۵۳ - شوق اگر قافله سالار شود قافله را

شوق اگر قافله سالار شود قافله را
راه خوابیده پر و بال شود راحله را ۱

دعوی پوچ دلیل است به نقصان کمال
رهزنی نیست به غیر از جرس این قافله را ۲

خار اگر رحم به این بسته زبانان نکند
کیست دیگر که گشاید گره آبله را؟ ۳

گشت آرامش دل باعث آسایش زلف
که سکون سرمه آواز بود سلسله را ۴

نفس سوخته گرمروان طلب است
هر سیاهی که نمایان بود این مرحله را ۵

سر بی مغز به اقبال هما می نازد
سایه تاک کند مست تنک حوصله را ۶

چون جمادی طرف روح تواند گشتن؟
نبود رتبه تحسین به موقع صله را ۷

پیشوایان جهان امن از ابلیس نیند
صائب از گرگ خطر بیش بود سر گله را ۸