غزل ۵۸۷ - به شاهراه توکل بود سفر ما را

به شاهراه توکل بود سفر ما را
یکی است توشه و زنار بر کمر ما را ۱

گذشته است ز سر آب هر کجا هستیم
غم کنار و میان نیست چون گهر ما را ۲

به خوش عنانی ما گوهری ندارد بحر
توان ز خویش نمودن به یک نظر ما را ۳

شکست سنگ ره ما کجا تواند شد؟
که همچو موج ز دریاست بال و پر ما را ۴

چو تخم سوخته کز ابر تازه شد داغش
ز باده شد غم و اندوه بیشتر ما را ۵

حریف باده آن چشم های مخموریم
نمی توان به قدح ساخت بی خبر ما را ۶

چنان به فکر تو در خویشتن فرو رفتیم
که خشک شد چو سبو دست زیر سر ما را ۷

شده است سینه ما همچو تیغ جوهردار
ز بس که آه شکسته است در جگر ما را ۸

چه شکرهاست که در خارزار امکان نیست
به غیر عشق گرفتاری دگر ما را ۹

به هر زمین نفشانیم تخم خود صائب
نظر به سوختگان است چون شرر ما را ۱۰