غزل ۵۹۴ - ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟

ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟
که ساخت شعله سویدای دل سپند ترا ۱

مگر ز خاک شهیدان عشق می آیی؟
که دست و پای نگارین بود سمند ترا ۲

سپهر سبزه خوابیده ای است در قدمش
به عمر خضر چه نسبت قد بلند ترا؟ ۳

تبسم تو دل از کار می برد چون صبح
چه حاجت است مکرر کنند قند ترا؟ ۴

به بی قرار تو دوزخ چه می تواند کرد؟
که آتش است بهار طرب سپند ترا ۵

چو آمدی به شکار من آنقدر بنشین
که طوق گردن ایمان کنم کمند ترا ۶

شکار لاغر ما نیست قابل تسخیر
وگرنه رتبه آزادگی است بند ترا ۷

اگر چه تنگ شکر شد جهان ز گفتارش
ندیده است کسی لعل نوشخند ترا ۸