غزل ۶۰۹ - چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرا

چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرا
به حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا ۱

اگر چه سوز محبت ز من اثر نگذاشت
به بوی سوختگی می توان شناخت مرا ۲

چرا به آتش هجران حواله باید کرد؟
چو می توان به نگاهی کباب ساخت مرا ۳

اگر چه نقش حریفان شش و زمن یک بود
رهین طالع خویشم که کم نباخت مرا ۴

کباب داغ جنونم، که این ستاره شوخ
ز آفتاب قیامت خجل نساخت مرا ۵

درین ستمکده آن شمع تیره روزم من
که انتظار نسیم سحر گداخت مرا ۶

شکست هر که مرا، در شکست خود کوشید
ز خویش گرد برآورد هر که تاخت مرا ۷

چو ماه مصر عزیز جهان نمی گشتم
اگر تپانچه اخوان نمی نواخت مرا ۸

کنم چگونه ادا شکر بی وجودی را؟
که از شکنجه هستی خلاص ساخت مرا ۹

مرا چو رشته به مکتوب می توان پیچید
ز بس که دوری آن سنگدل گداخت مرا ۱۰

نه یار و دوست شناسم نه خویش را صائب
که آشنایی او کرد ناشناخت مرا ۱۱