غزل ۶۶۴ - رسید صبر به فریاد بینوایی ما

رسید صبر به فریاد بینوایی ما
کلید روزی ما شد شکسته پایی ما ۱

عجب که دیده ما سیر گردد از نعمت
که ساختند نگون، کاسه گدایی ما ۲

سبک چو ابر بهاران ز لاله زار، گذشت
ز خارزار ملامت برهنه پایی ما ۳

ز لطف بیشتر از قهر دلشکسته شویم
ز سنگ سخت تر افتاده مومیایی ما ۴

به نور عاریه محتاج نیستیم چو ماه
که هست از نفس خویش روشنایی ما ۵

نمی رسد به هدف گر به آسمان رفته است
نکرده ترک هوا، ناوک هوایی ما ۶

ز بس چو غنچه پیکان گرفته دل گشتیم
نسیم دست کشید از گرهگشایی ما ۷