غزل ۶۸۵ - از دل بپرس نیک و بد هر سرشت را

از دل بپرس نیک و بد هر سرشت را
آیینه است سنگ محک، خوب و زشت را ۱

بی چهره گشاده به دوزخ بدل کند
دربسته گر دهند به عاشق بهشت را ۲

ممنون نوبهار نگردند اهل درد
اینجا به آب دیده رسانند کشت را ۳

در شستشوی نامه اعمال عاجزم
شستم به گریه گر چه خط سرنوشت را ۴

امید من به خاک نهادی زیاده شد
تا جای داد خم به سر خویش خشت را ۵

جمعی که پشت بر خودی خود نکرده اند
در کعبه می کنند زیارت کنشت را ۶

صائب دلم سیاه شد از توبه، می کجاست؟
تا شستشو دهم دل ظلمت سرشت را ۷