غزل ۷۱۷ - در گردش آورید می لعل فام را

در گردش آورید می لعل فام را
زین بیش خشک لب مپسندید جام را ۱

تاچون شفق مدام رخت لاله گون بود
بی باده مگذران چو فلک صبح و شام را ۲

غافل مشو که وقت شناسان نوبهار
چون لاله بر زمین ننهادند جام را ۳

هر کس به خون دل ز می ناب صلح کرد
محکم گرفت دامن عیش مدام را ۴

آمد ز زیر سنگ برون هر دلی که ریخت
بر خاک، میوه های تمنای خام را ۵

دادیم عارفانه چو منصور تن به دار
کردیم نقد، روضه دارالسلام را ۶

بر تیغ کوه سینه فشارد ز انفعال
کبکی که آورد به نظر آن خرام را ۷

آنجا که دوربینی رشک است، عاشقان
امساک می کنند ز جانان پیام را ۸

دل را به زور عشق رهاندیم از بدن
با خود به زیر خاک نبردیم دام را ۹

عیب من از شمار برون است و از حساب
صائب ز چشم خلق بپوشم کدام را؟ ۱۰