غزل ۸۳۳ - از آه روز گردان شبهای تار خود را

از آه روز گردان شبهای تار خود را
آیینه دو رو کن لیل و نهار خود را ۱

در ملک دل مگردان مطلق عنان هوس را
از دست باد بستان مشت غبار خود را ۲

زان گوهر گرامی هرگز خبر نیابی
از گریه تا نسازی دریا کنار خود را ۳

دلسوزی عزیزان چون برق در گذارست
از سوز دل برافروز شمع مزار خود را ۴

بیکاری و توکل دورست از مروت
بر دوش خلق مفکن زنهار بار خود را ۵

آب و هوا و آتش مرکز شناس گشتند
تو بی خبر ندانی راه دیار خود را ۶

دایم بود فروزان چون آتش دل لعل
هر کس نداد بیرون از دل شرار خود را ۷

خواهی که آسمان ها در بر رخت نبندند
با خاک کن برابر اول حصار خود را ۸

زان چشم های میگون شرمی بدار صائب
از هر شراب تلخی مشکن خمار خود را ۹