غزل ۸۶۰ - از لطافت بس که دارد چهره او آب و تاب

از لطافت بس که دارد چهره او آب و تاب
آفتابی می شود رنگش ز سیر ماهتاب ۱

چون گلوی شیشه موج باده گلرنگ را
می توان دید از بیاض گردن او بی حجاب ۲

عاقلان از حسن او داد تماشا می دهند
چشم روزن را نسازد خیره نور آفتاب ۳

معنی بی لفظ را ادراک کردن مشکل است
بر میفکن زینهار از چهره نازک نقاب ۴

حلقه ها در گوش خورشید قیامت می کشد
نیست دور حسن او چون ماه نو پا در رکاب ۵

گر چه از مژگان کج، بالین او دایم کج است
نیست سیری چشم بیمار ترا هرگز ز خواب ۶

فتنه دنیا نگردد هر که دنیا را شناخت
تشنه چشمان هوس را در کمند آرد سراب ۷

دل نیازارد زحرف سخت هرگز سنگ را
هر که داند کوه عاجز نیست در رد جواب ۸

نیست جز دلهای خونین مهربانی عشق را
روی آتش را که می شوید به جز اشک کباب؟ ۹

قطره ایم اما ندارد هیچ دریا ظرف ما
شبنم ما سر نمی پیچد ز تیغ آفتاب ۱۰

حرف بیجا غافلان را غوطه در خون می دهد
مرغ بی هنگام را تیغ اجل گوید جواب ۱۱

باده سرگرمی هر کس ز جام دیگرست
پرتو مهتاب را پروانه می داند سراب ۱۲

از گریبان گهر چون رشته سر بیرون کند
هر که صائب سر نپیچد از کمند پیچ و تاب ۱۳