غزل ۸۸۹ - خانه از خویش تهی کن که ز نظاره آب

خانه از خویش تهی کن که ز نظاره آب
پرده چشم حباب است همان چشم حباب ۱

راه خوابیده رسانید به منزل خود را
بخت ما نیست که بیدار نگردد از خواب ۲

رهرو عشق نگردد ز ملامت در هم
شود از سنگ فزون جوهر آیینه آب ۳

دل بی تاب من آرام ندارد، ورنه
می کشد در دل شب ها نفسی موج سراب ۴

مانع عمر سبکسیر نگردد پیری
سیل را سایه پل باز ندارد ز شتاب ۵

دل بپرداز ز جمعیت دنیا زنهار
که صدف می شود از آب گهر خانه خراب ۶

خطر از خصم ندارد جگر جوهردار
تیغ از آتش سوزنده برآید سیراب ۷

چه کند خون جهان با جگر تشنه عشق؟
نکند شبنم گل ریگ روان را سیراب ۸

از صفای دل ما مستی خوبان افزود
حسن را آینه صاف بود عالم آب ۹

گردش از جلوه مستانه نمی آساید
هر که را سیل خرام تو کند خانه خراب ۱۰

مستی حسن ز خون ریختن ما افزود
باده لعلی آتش بود از اشک کباب ۱۱

منت سیل برآورد ز بنیادم گرد
ای خوش آن خانه که از خویش برون آرد آب ۱۲

برق را خار به اصلاح نیارد صائب
حسن مغرور، ز خط پا نگذارد به حساب ۱۳