غزل ۹۷۳ - عشرت روی زمین در چرب نرمی مضمرست

عشرت روی زمین در چرب نرمی مضمرست
رشته هموار را بالین و بستر گوهرست ۱

می روند از جا سبک مغزان ز دنیای خسیس
برگ کاهی کهربای حرص را بال و پرست ۲

تا نسوزد آرزو در دل نگردد سینه صاف
سرمه بینایی آیینه از خاکسترست ۳

زینت ظاهر کند محضر به خون خود درست
حلقه فتراک طاوس خودآرا از پرست ۴

مهر بر لب زن که چون منصور با این باطلان
هر که گوید حرف حق بی پرده، دارش منبرست ۵

می خلد در دیده ها دستی که از ریزش تهی است
خشک چون گردد رگ ابر بهاران نشترست ۶

می گشاید هر که چون ناخن گره از کار خلق
می کند نشو و نما هر چند تیغش بر سرست ۷

بر چراغ ما که می میرد برای خامشی
سایه دست حمایت آستین صرصرست ۸

بی خموشی در حریم قرب نتوان بار یافت
حلقه را از هرزه نالی جای بیرون درست ۹

دیده بیدار، صائب می برد فیض از جهان
هر چه مینا جمع می سازد برای ساغرست ۱۰