غزل ۱۰۰۳ - مهر لب غماز را دامان پاک من بس است

مهر لب غماز را دامان پاک من بس است
پرده پوش ماه کنعان چاک پیراهن بس است ۱

خار دیوارم، وبال دامن گل نیستم
رزق من نظاره خشکی ازین گلشن بس است ۲

چون زلیخا نیست چشم من به تشریف وصال
جامه پوشیده من، بوی پیراهن بس است ۳

کرده ام طی رشته طول امل را چون گره
آب باریکی مرا در جوی چون سوزن بس است ۴

گر نسازی تر دماغم را به پیغام وصال
نامه خشکی برای آب روی من بس است ۵

حسن عالمسوز چون اخگر ز خود دارد سپند
نیل چشم زخم من خاکستر گلخن بس است ۶

گر سلاحی نیست در ظاهر مرا چون بیدلان
سخت جانی ها مرا زیر قبا جوشن بس است ۷

از قفس گر بر نیارد عشق سنگین دل مرا
خارخار دل، گل جیب و کنار من بس است ۸

من گرفتم خانه خالی کردم از بیگانگان
باعث تشویش خاطر، دیده روزن بس است ۹

کهربای قانع ما را نظر بر دانه نیست
چشم ما را برگ کاهی صائب از خرمن بس است ۱۰