غزل ۱۰۰۴ - گر نباشد در نظر لیلی مرا هامون بس است

گر نباشد در نظر لیلی مرا هامون بس است
نقش پای ناقه برگ عیش این مجنون بس است ۱

گر نسازد یوسفی هر روز گردون جلوه گر
تا قیامت خلق را آن حسن روزافزون بس است ۲

در سواد آفرینش ای خداجو پر مپیچ
چون ز لفظ آمد به کف سر رشته مضمون بس است ۳

وسعت مشرب ز منزل می برد تنگی برون
در جهان آب و گل، خم بهر افلاطون بس است ۴

گر به گل گیرد در میخانه ها را محتسب
ما خمارآلودگان را آن لب میگون بس است ۵

طعنه بی حاصلی بر سرو ای قمری مزن
برگ سبزی ارمغان مردم موزون بس است ۶

در گلستان کرم نخلی ز بی آبی نماند
تا به کی خواهی دواندن ریشه، ای قارون بس است ۷

در جوانی هر چه کردی، گشت غفلت عذرخواه
صبح آگاهی ز پیری بردمید اکنون بس است ۸

اینقدر استادگی ای آسمان در کار نیست
تشنه ما را کف آبی ازین جیحون بس است ۹

خجلت از همصحبتان خام بردن مشکل است
ورنه ما را از شراب تلخ صائب خون بس است ۱۰