غزل ۱۰۰۹ - پرده شرم و حیا را باده ناب آتش است

پرده شرم و حیا را باده ناب آتش است
بر گل کاغذ، هوای عالم آب آتش است ۱

آسمان را عشق آورده است در وجد و سماع
آسیای شعله جواله را آب آتش است ۲

چون سمندر، عاشقان روی آتشناک را
مطرب و ساقی و نقل و باده ناب آتش است ۳

نیست با پهلوی خشک ما ملایم جای گرم
این گیاه ناتوان را برق سنجاب آتش است ۴

زرپرستان نیستند از ظلمت غفلت ملول
جامه کعبه است دود آن را که محراب آتش است ۵

از هوسناکان برآرد درد و داغ عشق دود
ما سمندر مشربان را بستر خواب آتش است ۶

کار آتش می کند در سوختن سرمای سخت
کشت ما را سردمهری های احباب آتش است ۷

از خیال یار می پاشد دل نازک ز هم
چون کتان در پیرهن ما را ز مهتاب آتش است ۸

می شود جان های روشن تیره از تر دامنی
در سیه رو کردن آیینه ها آب آتش است ۹

در دل عاشق تمنا جای نتواند گرفت
آرزوها چون سپند و جان بی تاب آتش است ۱۰

ظلمت غفلت هوا گیرد چو دل روشن شود
نور بیداری برای پرده خواب آتش است ۱۱

شد ز اشک آتشینم خانه گردون سیاه
دود جای گرد می خیزد چو سیلاب آتش است ۱۲

آتشین جان چون سمندر شو که دیوان مرا
سطرها دود دل است و سرخی باب آتش است ۱۳

بس که صائب شد ز خشکی مستعد سوختن
مغز ما سوداییان را نور مهتاب آتش است ۱۴