غزل ۱۰۷۳ - دیده شبنم گر از روی گلستان روشن است

دیده شبنم گر از روی گلستان روشن است
چشم گریان من از رخسار جانان روشن است ۱

روشن از خورشید تابان است اگر روی زمین
ظلمت آباد دل از آیینه رویان روشن است ۲

می کند دل را سیه، رویی که شرم آلود نیست
محفل ما از چراغ زیر دامان روشن است ۳

گریه از آیینه دل می زداید تیرگی
شمع چندانی که چشمش هست گریان روشن است ۴

حسن کامل را به از حیرت نباشد شاهدی
راحت قربانیان از چشم حیران روشن است ۵

بر مزار عاشقان گر نیست شمعی گو مباش
کز دل خونگرم خود خاک شهیدان روشن است ۶

قسمت ما نیست از صبح وطن جز تیرگی
چشم ما از سرمه شام غریبان روشن است ۷

کار گویا می کند کوته زبان لاف را
جوهر شمشیر از زخم نمایان روشن است ۸

می توان ره بردن از عنوان به مضمون نامه را
خلق صاحبخانه از سیمای دربان روشن است ۹

در حریم زلف خود باد صبا را ره مده
کز دل سوزان عاشق این شبستان روشن است ۱۰

گر شود روشن ز مهر و مه سرای دیگران
خانه اهل کرم صائب ز مهمان روشن است ۱۱