غزل ۱۰۷۵ - دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من است

دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من است
بادبان و لنگرش بیداری و خواب من است ۱

از فروغ عاریت پاک است وحدت خانه ام
زردی رخساره من شمع محراب من است ۲

ثابت و سیاره گردون من اشک است و داغ
آه سردی کز جگر برخاست مهتاب من است ۳

بوریا کز خشک مغزی خواب مردم تلخ ازوست
موج دریای حلاوت از شکر خواب من است ۴

نیست چون خواب گران، سامان خودداری مرا
گر همه یک قطره آب است، سیلاب من است ۵

باعث محرومیم قرب است مانند حباب
عین دریا پرده چشم گرانخواب من است ۶

بی قراری های من در گرد دارد چرخ را
جنبش این شیشه ها از جوش سیماب من است ۷

از تنور خاک چون طوفان برونم می کشد
شورشی کز شوق او در جان بی تاب من است ۸

آتشی کز شوق او صائب مرا در زیر پاست
خار صحرای ملامت فرش سنجاب من است ۹