غزل ۱۰۸۹ - آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست

آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست
خنده صبح قیامت یک گریبان چاک اوست ۱

باده عشق از سبکروحی به ما آمیخته است
ورنه روی آسمان نیلی ز دست تاک اوست ۲

برق می بوسد زمین خاکساران را ز دور
وقت آن کس خوش که تخمش در زمین پاک اوست ۳

دام راه ما نگردد حلقه زلف مجاز
ما و صیادی که گردون حلقه فتراک اوست ۴

مرگ می ترسد ز عاشق، ورنه در روی زمین
هر که را گیرند نام از سرکشان، در خاک اوست ۵

آن که صائب نعل ما از شوق او در آتش است
خرده انجم سپند روی آتشناک اوست ۶