غزل ۱۱۰۵ - جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است

جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است
کشتی می را چرا ساقی به خشکی بسته است؟ ۱

مشکل است از روی آتشناک دل برداشتن
ورنه آتش از سپند من مکرر جسته است ۲

از نظر غایب نمی گردد به دوری چهره اش
دیده آیینه را نقشی چنین ننشسته است ۳

داغ دارد زلف عنبرفام را از پیچ و تاب
رشته جان تا به آن موی کمر پیوسته است ۴

چون در آیینه، روی سخت این آهن دلان
می نماید باز در ظاهر، ولیکن بسته است ۵

از پریشانی دل صد پاره را شیرازه کن
تار و پود جسم تا از یکدگر نگسسته است ۶

بی سخن روشندلان بهتر به مضمون می رسند
نامه وا کرده اینجا نامه سربسته است ۷

از فشار قبر گردد استخوانش توتیا
هر که صائب خویش را در زندگی نشکسته است ۸