غزل ۱۱۰۴ - زلف گرد عارض او رشته گلدسته است

زلف گرد عارض او رشته گلدسته است
کز لب و رخ غنچه و گل را به هم پیوسته است ۱

خوی عالمسوز او بی زینهار افتاده است
ورنه از آتش سپند ما مکرر جسته است ۲

سبزه خوابیده باشد با قد رعنای او
سرو اگر در پیش قمری مصرع برجسته است ۳

سالها شد پشت بر دیوار حیرت داده ایم
دیده آیینه را نقشی چنین ننشسته است ۴

بلبلان در بیضه با گل زیر یک پیراهنند
غم ز دوری نیست چون دلها به هم پیوسته است ۵

در لباس تلخ دارد جا ز بیم چشم شور
ورنه طوطی در شکر پنهان چو مغز پسته است ۶

چون در آیینه، روی سخت این آهن دلان
می نماید باز در ظاهر، ولیکن بسته است ۷

نگسلد چون موج صائب رشته امید ما
جویبار ما به دریای کرم پیوسته است ۸