غزل ۱۱۱۸ - بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است

بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است
عشرت روی زمین از مردم افتاده است ۱

تشنه چشمان بحر را سازند در یک دم سراب
حسن محجوب تو چون آیینه را رو داده است؟ ۲

با تهیدستان ندارد سختی ایام کار
سرو بی حاصل ز سنگ کودکان آزاده است ۳

پای موران بند بر آیینه نتوان شدن
از قبول نقش، لوح سینه ما ساده است ۴

گر چه می دانند دامان وسایل زاهدان
بیش عارف پرده بیگانگی سجاده است ۵

آه مظلومان کند اولاد ظالم را کباب
پله این ناوک دلدوز دور افتاده است ۶

حرص، صائب در بهاران است بی برگ و نوا
برگ عیش قانعان در برگریز آماده است ۷