غزل ۱۱۱۷ - نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است

نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است
غیرت ما بوی یوسف از صبا نگرفته است ۱

سرکشی از ترکتاز عشق بر ما تهمت است
گرد ما افتادگان هرگز هوا نگرفته است ۲

با دل روشن زمین و آسمان غمخانه ای است
صورتی دارد جهان تا دل جلا نگرفته است ۳

می رسد آخر به جایی گریه خونین ما
خون ناحق را کسی پا در حنا نگرفته است ۴

روز ما را گر سیه کردند این مه طلعتان
دامن شب را کسی از دست ما نگرفته است ۵

هر چه هر کس یافته است از دامن شب یافته است
دل عبث دامان آن زلف دو تا نگرفته است ۶

آه را در سینه سوزان من آرام نیست
دود از آتش این چنین صائب هوا نگرفته است ۷