غزل ۲۷۰۸ - تو هر روزی ازان پشته برآیی

تو هر روزی ازان پُشته بَرآیی
کُنی مَر تشنه جانان را سَقایی ۱

تو هر صُبحی جهان را نور بَخشی
که جانِ جانِ خورشیدِ سَمایی ۲

مَباد آن روز کَزْ تو بازمانَد
دو دیده، ای چراغ و روشنایی ۳

تو دریاییّ و می‌گویی جهان را
دَرآ در من، بیاموزْ آشنایی ۴

لب و لُنجِ کَفوری را دَریدی
بِدان دریایِ امواجِ عَطایی ۵

گُشادی چَشم و گوشِ خاکیان را
همه حیران که چون بَر می‌گُشایی؟ ۶

گِلویِ جان بِسوزید از حَلاوَت
چُنین شیرین، چُنین حَلْوا چرایی؟ ۷

اگر چون آسیا گَردم شب و روز
زِ تو باشد، که آبِ آسیایی ۸

وَگَر این آسیا جویَد سُکونَت
زِ چَرخِ تو‌ نمی‌یابَد رَهایی ۹

هران سنگی که در چَرخَش کَشیدی
بیابَد کان، بیابد کیمیایی ۱۰

به تو جُنبَد جهان، جانِ جهانی
اگر چه او نداند که کجایی ۱۱