غزل ۱۱۳۳ - از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است

از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است
پشت از کوتاه بینی ها به عقبی کرده است ۱

رزق ما بی دست و پایان بی طلب خواهد رساند
در رحم آن کس که روزی را مهیا کرده است ۲

می خلد چون خار در چشمش تماشای بهشت
هر که سیر گلشن حسنش سراپا کرده است ۳

مردمک چون نقطه سهوست بر چشمم گران
خال او تا در دلم جا چون سویدا کرده است ۴

از رمیدنها خیال چشم آن وحشی غزال
سینه تنگ مرا دامان صحرا کرده است ۵

در دل او ره ندارم، ورنه نخل موم من
ریشه محکم بارها در سنگ خارا کرده است ۶

بی زبان احوال ما را می تواند عرض کرد
بی سخن چشم ترا آن کس که گویا کرده است ۷

در شکرخندش خدا داند چه کیفیت بود
آن که زهر چشم او کار مسیحا کرده است ۸

چرخ کم فرصت همان از خاکمالم نگذرد
با زمین هر چند هموارم مدارا کرده است ۹

نه زلیخا پیرهن تنها به بدنامی درید
عشق صائب پر ازین مستور رسوا کرده است ۱۰