غزل ۱۱۴۱ - جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده است

جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده است
نقش پایش خاک را دامان گلچین کرده است ۱

رشته سبحه است هر تاری ز زلف کافرش
بس که تاراج دل آن غارتگر دین کرده است ۲

کرده است از سادگی محضر به خون خود درست
بال خود را هر که چون طاوس رنگین کرده است ۳

قاف را در دیده ها کرده است بی وزن و سبک
پله ناز ترا آن کس که سنگین کرده است ۴

هر که آگاه است از تردستی پیر مغان
چون سبو از دست خشک خویش بالین کرده است ۵

کرده ام انگور شیرین را شراب تلخ من
خون خود را مشک اگر آهوی مشکین کرده است ۶

صبح برخیزد صبوحی کرده از خواب گران
هر که وقت خواب، مینا شمع بالین کرده است ۷

غفلت ما را سبک عمر سبک جولان شده است
خواب ما را این صدای آب سنگین کرده است ۸

ما ازان حلم گرانسنگیم در عصیان دلیر
کبک ما را هرزه خند آن کوه تمکین کرده است ۹

هر که صائب دارد از دنیا طمع آسودگی
فکر خواب عافیت در خانه زین کرده است ۱۰