غزل ۱۱۴۲ - خضر را گر سبز آب زندگانی کرده است

خضر را گر سبز آب زندگانی کرده است
عالمی را زنده دل آن یار جانی کرده است ۱

از خس و خار تمنا جلوه آن گلعذار
سینه ها را پاک از آتش عنانی کرده است ۲

در جواب غیر از دستش نمی افتد قلم
آن که یاد ما به پیغام زبانی کرده است ۳

در کهنسالی ز نسیان شکوه کافر نعمتی است
تلخ، پیری را به من یاد جوانی کرده است ۴

جز گرفتاری سخنسازی ندارد حاصلی
طوطیان را در قفس شیرین زبانی کرده است ۵

صبح را پاس نفس دل زنده دارد جاودان
شمع، کوته عمر خود ز آتش زبانی کرده است ۶

گریه تلخ است چون گل حاصلش از زندگی
عمر خود هر کس که صرف شادمانی کرده است ۷

رفتنش بر ماندگان باشد سبک چون برگ کاه
در حیات آن کس که بر دلها گرانی کرده است ۸

نیست ممکن صائب از خلوت قدم بیرون نهد
هر که تسخیر پریزاد معانی کرده است ۹