غزل ۱۱۴۳ - کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده است

کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده است
خویش را محروم از مزد خدایی کرده است ۱

دست خشک آسمان، خورشید عالمتاب را
کاسه دریوزه شبنم گدایی کرده است ۲

نیست تاب حرف سختم، گر چه سنگ کودکان
استخوان را در تن من مومیایی کرده است ۳

با هوسناکی نگردد جمع حسن عاقبت
از هدف قطع نظر تیر هوایی کرده است ۴

سینه اش مجمر شده است از تیر باران چون هدف
هر که از گردن فرازی خودنمایی کرده است ۵

با گرفتاری قناعت کن که در این دامگاه
بند ما را سخت، انداز رهایی کرده است ۶

تا چه با عاشق کند آن لب، که جام باده را
بوسه اش خون در جگر از بد ادایی کرده است ۷

گلستان امروز دارد آب و رنگ تازه ای
تا ز رخسار که گل شبنم ربایی کرده است؟ ۸

نیستم نومید از بی دست و پایی تا صدف
قطره ها را گوهر از بی دست و پایی کرده است ۹

همچو بار طرح بر دوشم گرانی می کند
تا سرم از پای خم صائب جدایی کرده است ۱۰