غزل ۱۱۵۷ - آن که ما سرگشته اوییم در دل بوده است

آن که ما سرگشته اوییم در دل بوده است
دوری ما غافلان از قرب منزل بوده است ۱

ما عبث در سینه دریا نفس را سوختیم
گوهر مقصود در دامان ساحل بوده است ۲

ما ز هجران ناله های خویش می پنداشتیم
چون جرس فریاد ما از قرب محمل بوده است ۳

ما عبث دل را به زیر آسمان می جسته ایم
این سپند شوخ در بیرون محفل بوده است ۴

داد از قید جهان زنجیر، آزادی مرا
شاهراه کعبه مقصد سلاسل بوده است ۵

تا دلم خون گشت، سیر چرخ بی پرگار شد
سیر این پرگارها بر نقطه دل بوده است ۶

تا گرفتم رخنه دل را، جهان تاریک شد
روشنی این خانه را از رخنه دل بوده است ۷

زیر مرهم می شناسد حال داغ ما که چیست
هر که را آیینه پنهان در ته گل بوده است ۸

چشم او صائب مرا از عقل و دین بیگانه کرد
دوستی با می پرستان زهر قاتل بوده است ۹