غزل ۱۱۶۲ - از کواکب آسمان روی حجاب آلوده است

از کواکب آسمان روی حجاب آلوده است
از شفق آفاق لبهای شراب آلوده است ۱

باده ممزوج می باید دل بیمار را
سازگار عاشقان لطف عتاب آلوده است ۲

گل که دامان خود از شبنم نمازی کرده است
در حریم شرم، دامان شراب آلوده است ۳

می زند از شادمانی، جوش می خون در دلم
تا که دست و لب به خون این کباب آلوده است؟ ۴

در خطرگاهی که ما کشتی در آب افکنده ایم
تیغ هر موجی به خون صد حباب آلوده است ۵

هیچ صافی در جهان آب و گل بی درد نیست
از یتیمی، آب در گوهر تراب آلوده است ۶

در ره خوابیده مطلب، که بیداری است خواب
هر سر مو بر تنم مژگان خواب آلوده است ۷

دود خط در پرده فانوس گردد جلوه گر
بس که شمع عالم افروزش حجاب آلوده است ۸

دستگاه غفلت هر کس به قدر جاه اوست
دولت بیدار، اینجا پای خواب آلوده است ۹

مستی فردای ما، امروز می بخشد خمار
برق تیغ انتقام از بس شتاب آلوده است ۱۰

خنده مهر شبنم از لب برگ گل را بر نداشت
مست شد یار و همان حرفش حجاب آلوده است ۱۱

هر شب عیدش به صبح ماتمی آبستن است
عیش روپوش جهان، موی خضاب آلوده است ۱۲

می رسد سامان اشک و آه ما صائب ز غیب
آتش رخسار ساقی تا به آب آلوده است ۱۳