غزل ۱۱۷۲ - دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده است

دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده است
فرصتش بادا که محراب دعا را دیده است ۱

می پرد چشمش که خورشید از کجا پیدا شود
شبنم ما در فنای خود بقا را دیده است ۲

ای غزال چین چه پشت چشم نازک می کنی؟
چشم ما آن چشمهای سرمه سا را دیده است ۳

در پناه طره او گل ننازد چون به خویش؟
بر سر خود سایه بال هما را دیده است ۴

از دم سرد حریفان کی شود افسرده دل؟
شمع ما پشت سر چندین صبا را دیده است ۵

شعله جواله را طعن گرانجانی زند
هر که وقت رقص آن گلگون قبا را دیده است ۶

پشت دست از پنجه مرجان گذارد بر زمین
بحر تا تردستی مژگان ما را دیده است ۷

دام راه ما خشن پوشان نگردد موج صوف
چشم ما چین جبین بوریا را را دیده است ۸

صائب این دل کز حریم سینه ام بی جا نشد
رفته از جا تا اداهای بجا را دیده است ۹