غزل ۱۱۹۴ - روی کار دیگران و پشت کار من یکی است

روی کار دیگران و پشت کار من یکی است
روز و شب در دیده شب زنده دار من یکی است ۱

سنگ راه من نگردد سختی راه طلب
کوه و صحرا پیش سیل بی قرار من یکی است ۲

خنده کبک و صدای تیشه های دلخراش
در دل آسوده کوه وقار من یکی است ۳

نیست چون گل جوش من موقوف جوش نوبهار
خون منصورم،خزان و نوبهار من یکی است ۴

قلب من گردیده از اکسیر خرسندی طلا
چهره زرین و قصر زرنگار من یکی است ۵

بی تأمل بر نمی دارم قدم از جای خویش
خار و گل ز آهستگی در رهگذر من یکی است ۶

گر چه در ظاهر عنان اختیارم داده اند
حیرتی دارم که جبر و اختیار من یکی است ۷

ساده لوحی فارغ از رد و قبولم کرده است
زشت و زیبا در دل آیینه وار من یکی است ۸

جوش گل غافل نمی سازد مرا زان گلعذار
گر شود عالم نگارستان، نگار من یکی است ۹

نیست هر لخت از دل صد پاره ام جایی گرو
سکه سیم و زر کامل عیار من یکی است ۱۰

می برم چون چشم خوبان دل به هر حالت که هست
خواب و بیداری و مستی و خمار من یکی است ۱۱

من که چون گوهر ز آب خویش دریایی شدم
ساحل خشک و محیط بی کنار من یکی است ۱۲

می رباید کوه را چون کاه صائب سیل عشق
ورنه کوه قاف و صبر پایدار من یکی است ۱۳