غزل ۱۲۲۴ - ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکست

ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکست
من شدم مستان خمار هر که را صهبا شکست ۱

در خمار و مستی از ما چون نمی گیرد خبر
توبه ما را چرا آن چشم بی پروا شکست؟ ۲

می کند خون گل ز چشم غیرتم بی اختیار
تا که را خاری ز راه عشق او در پا شکست ۳

خشک مغزان جهان با تردماغان دشمنند
کشتی ما تخته ها بر مغز این دریا شکست ۴

ظلم کردن بر بلا گردان خود انصاف نیست
بی سبب بال مرا آن آتشین سیما شکست ۵

نعل ما را شوق بیتابی که بر آتش نهاد
بر کمر کوه گران را دامن صحرا شکست ۶

چون علم گر پا توانی کرد قایم در مصاف
لشکری را می توانی با تن تنها شکست ۷

بر چراغ دیده من نور بیتابی فزود
آن که از سنگین دلی آیینه ما را شکست ۸

می شمارد سنگ کم رطل گران را ظرف ما
ساغر بی ظرف نتواند خمار ما شکست ۹

خاک خواهد کرد صائب درد می در کاسه اش
محتسب گر بر سر خم ساغر و مینا شکست ۱۰