غزل ۱۲۲۶ - خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست

خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست
دیده از حق نمک بست و نمکدان را شکست ۱

گر چه از خط معنبر در سیاهی غوطه زد
می توان زان لب خمار آب حیوان را شکست ۲

چون سهیل از دیدن او بود روشن دیده ها
از چه رو خط رنگ آن سیب زنخدان را شکست؟ ۳

شد مسلسل حلقه زنجیر، مجنون مرا
هر قدر مشاطه آن زلف پریشان را شکست ۴

شوخی چشم غزالان پای خواب آلود شد
چشم او تا بر میان دامان مژگان را شکست ۵

سخت رویی جنگ دارد با محبت، ورنه من
می توانستم در این باغ و بستان را شکست ۶

شد کتان را خار پیراهن فروغ ماهتاب
حسن او از بس که بر هم ماه تابان را شکست ۷

جمع تا کردیم خود را نوبهاران رفته بود
در لباس غنچه می بایست دامان را شکست ۸

از هجوم داغ صائب ماند آهم در جگر
جوش گل بال و پر مرغ گلستان را شکست ۹