غزل ۱۳۵۹ - عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشت

عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشت
از چنان حیرت فرا سروی چسان این جو گذشت؟ ۱

محمل لیلی سبکسیرست، ورنه بارها
چشم مجنون در دویدن از رم آهو گذشت ۲

همچنان بیگانه از دین است چشم کافرش
گر چه عمش جمله در محراب آن ابرو گذشت ۳

زهره شیران شود از دیدن همچشم آب
یارب از نظاره لیلی چه بر آهو گذشت ۴

از نگه می شد غبارآلود آب گوهرش
از غبار خط چه یارب بر عقیق او گذشت ۵

بر بیاض عارض او از غبار خط نرفت
آنچه بر روز من از زلف سیاه او گذشت ۶

از سیاهی ره برون بی خضر بردن مشکل است
سرمه خونها خورد تا زان نرگس جادو گذشت ۷

بر دم صد تیغ عریان پا نهادن مشکل است
تند نتواند نگاه از چین آن ابرو گذشت ۸

دیده روشن نمی ماند درین بستانسرا
دید تا خورشید را شبنم ز رنگ و بو گذشت ۹

دست از آب زندگی نتوان به خاک تیره شست
وای بر آن کس که بهر نان ز آب رو گذشت ۱۰

ترک خودبینی نمی آید ز هر ناشسته روی
سرو نتوانست با آزادگی زین جو گذشت ۱۱

در دل او ره ندارد، ورنه صائب بارها
تیر آه من ز سنگ از قوت بازو گذشت ۱۲