غزل ۱۳۶۷ - از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت

از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت
کز زبان چرب، تشریف شکر بادام یافت ۱

تنگدستی مایه امیدواری شد مرا
بهله با دست تهی تا از میانش کام یافت ۲

بیقراری باعث آرامش دل شد مرا
آنچنان کز جنبش گهواره طفل آرام یافت ۳

شانه را هرگز ز زلف پر شکن روزی نشد
این گشایشها که دل از حلقه های دام یافت ۴

بود تا بر تن سر منصور بی آرام بود
آخر از دار فنا سر منزل آرام یافت ۵

نقش شد در دیده ام ناساز چون موی زیاد
تا عقیق از رهگذار ساده لوحی نام یافت ۶

کامجویان را نگردد روزی از بوس و کنار
شوق عاشق لذتی کز نامه و پیغام یافت ۷

نام شاهان از اثر در دور می باشد مدام
جم بلند آوازگی صائب ز فیض جام یافت ۸