غزل ۱۳۸۶ - حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفت

حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفت
آتشی تا هست زور این کمان باید گرفت ۱

از سخن بسیار گفتن، می شود کوته حیات
توسن عمر سبکرو را عنان باید گرفت ۲

آبهای تیره روشن می شود ز استادگی
گوشه ای تا ممکن است از مردمان باید گرفت ۳

طفل بدخو را نمی سازد ترشرویی خموش
تلخ گویان را به شیرینی دهان باید گرفت ۴

گر چه دامان وسایل پرده بیگانگی است
دامن شب به زاری و فغان باید گرفت ۵

مرگ تلخ از زندگی خوشتر بود در کشوری
کز دهان سگ هما را استخوان باید گرفت ۶

تا به زردی آفتاب عمر ننهاده است روی
داد خود از باده چون ارغوان باید گرفت ۷

ساغر لبریز می ریزد ز دست رعشه دار
در جوانی ها تمتع از جهان باید گرفت ۸

پرده دام است خاک نرم این بستانسرا
بر سر شاخ بلندی آشیان باید گرفت ۹

ظلم باشد در تماشا خرج کردن عمر را
تا نظر بازست عبرت از جهان باید گرفت ۱۰

صید فربه بی گداز تن نمی آید به دست
مشق پیچ و تاب ازان موی میان باید گرفت ۱۱

حفظ زر را نیست تدبیری به از بذل زکات
خون گلها را ز منع باغبان باید گرفت ۱۲

دولت جاوید اگر صائب تمنا می کنی
ملک معنی را به شمشیر زبان باید گرفت ۱۳