غزل ۱۴۰۲ - دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفت

دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفت
کاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت ۱

کوه تمکین و سبکساری کنون هم پله اند
رفت آن موسم که بحر عشق لنگر می گرفت ۲

دیده ابلیس اگر می داشت نور معرفت
خاک را از چهره چون خورشید در زر می گرفت ۳

آن که می زد از نصیحت آب بر آتش مر
کاش اول پرده از رخسار او برمی گرفت ۴

چشم خود را داده بود از آب حیوان خضر آب
تا غرور آیینه از دست سکندر می گرفت ۵

با ضعیفان سختگیریهای چرخ امروز نیست
دایم این بیدادگر نخجیر لاغر می گرفت ۶

شرم اگر بیرون در می بود و می در اندرون
صحبت ما و تو امشب رنگ دیگر می گرفت ۷

صائب از بزمی که من افسرده بیرون آمدم
پنبه مینا ز روی گرم می در می گرفت ۸