غزل ۱۴۲۳ - شور در دل فکند لعل خموشی که تراست

شور در دل فکند لعل خموشی که تراست
خواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست ۱

از لطافت، سخنی چند که در دل داری
می توان خواند ز لبهای خموشی که تراست ۲

خواب را شوخی چشم تو رم آهو کرد
چه کند باده گلرنگ به هوشی که تراست؟ ۳

صرف خمیازه آغوش شود اوقاتش
هر که را چشم فتد بر بر و دوشی که تراست ۴

ای بسا روز عزیزان که سیه خواهد کرد
از خط و زلف، رخ غالیه پوشی که تراست ۵

سبزه تربتش از آب گهر سبز شود
هر که چشم آب دهد از در گوشی که تراست ۶

چه بهشتی است که ایمان به گرو می گیرد
از فقیران، نگه باده فروشی که تراست ۷

طرف دعوی صائب مشو ای بلبل مست
که دو هفته است همین جوش و خروشی که تراست ۸

نیست ممکن که ترا پخته نسازد صائب
چون می تلخ درین میکده جوشی که تراست ۹